ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΔΙΚΑΙΩΣΗ ΑΠΟ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΟΥΣ STAGE

ΠΡΩΤΟΔΙΚΗ ΕΚΤΕΛΕΣΤΗ ΑΠΟΦΑΣΗ ΚΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ!

ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠ΄ΑΡΙΘ. 2384/2011 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ (ΠΛΗΡΕΞΟΥΣΙΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣΠ. ΠΕΡΠΑΤΑΡΗΣ) ΕΠΙ ΤΑΚΤΙΚΗΣ ΑΓΩΓΗΣ ΣΥΜΒΑΣΙΟΥΧΩΝ STAGE TOΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΟΧΙ ΑΠΛΑ ΤΟΥΣ ΔΙΚΑΙΩΝΕΙ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΑ ΛΟΓΩ ΚΑΛΥΨΗΣ ΥΠΑΡΚΤΩΝ ΚΑΙ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΩΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΩΝ ΑΝΑΓΚΩΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΑΛΛΑ ΚΗΡΥΣΣΕΙ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ ΕΚΤΕΛΕΣΤΗ ΔΗΛΑΔΗ ΑΜΕΣΗ ΤΑΚΤΟΠΟΙΗΣΗ ΣΕ ΘΕΣΕΙΣ ΑΟΡΙΣΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ !

Διεθνές Ένταλμα συλλήψεως κατά του πρώην Υπουργού Οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου!

Σύμφωνα με απόλυτα εξακριβωμένες πληροφορίες επίκειται η έκδοση διεθνούς εντάλματος συλλήψεως κατά του «Έλληνα» υπουργού οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου.

Το σχετικό αίτημα στην Ιντερπόλ έγινε από τον Γενικό Επίτροπο Επικρατείας του Ελεγκτικού Συνεδρίου, κ. Σχοινιωτάκη.Ως γνωστόν ο κ. Σχοινιωτάκης παρήγγειλε προ μηνός έρευνα αμοιβών της τελευταίας 6ετίας, και σήμερα, για να...
εντοπιστούν ποιοι εισέπραξαν και εισπράττουν αποδοχές ανώτερες του προέδρου του Αρείου Πάγου (ανέρχονται σε 6.090 ευρώ και με επιδόματα σε 9.700 ευρώ) κατά παράβαση του Συντάγματος… Στη σχετική παραγγελία προς τους οικονομικούς επιθεωρητές, ζητείται να ερευνηθούν για τις αμοιβές διοικητικοί λειτουργοί και υπάλληλοι του δημόσιου και ευρύτερου δημόσιου τομέα, δηλαδή κρατικοί οργανισμοί και επιχειρήσεις, Ανεξάρτητες Αρχές, ιδρύματα, ΔΕΚΟ, ΟΤΑ, ΝΠΔΔ, ΝΠΙΔ που επιχορηγούνται από το κράτος και διαχειρίζονται δημόσιο χρήμα. Ακόμα ζητείται να επεκταθεί η έρευνα και σε φορείς που με αντισυνταγματικές διατάξεις εξαιρέθηκαν από τον συνταγματικά θεσπισμένο έλεγχο του δημόσιου χρήματος που διενεργεί το ΕΣ, όπως συνέβη π.χ. με τον ΟΠΑΠ…

Ο Υπουργός οικονομικών κ. Παπακωνσταντίνου, κατά παράβαση των επιταγών του κ. Σχοινιωτάκη, φέρεται να εξέδωσε εγκύκλιο που επιτρέπει, για διοικητές ΔΕΚΟ και ΝΠΙΔ του δημόσιου, αμοιβές υψηλότερες των ορίων που θεώρει νόμιμα ο κ.κ. Σχοινιωτάκης. Σχετικό ρεπορτάζ έγινε από το "Παρόν".


Η επίμαχη εγκύκλιος που εξόργισε τον κ. Σχοινιωτάκη φαίνεται στην παραπάνω εικόνα. Όλη την ημέρα η κυβέρνηση κατέβαλλε απεγνωσμένες προσπάθειες να μην εμφανιστεί το θέμα στον Τύπο και τα δελτία ειδήσεων.Αναταραχή και διχογνωμία πάντως επικρατεί στους κόλπους της κυβέρνησης και του δικαστικού σώματος για το αν πρέπει να αφεθεί σε εξέλιξη το σχετικό αίτημα η να επέμβει η κυβέρνηση αποκηρύσσοντας τον κ. Σχοινιωτάκη.

Οι πολίτες αναρωτιούνται ποιος εκ των δυο, ο κ. Παπακωνσταντίνου η ο κ. Σχοινιωτάκης δουλεύει τον κόσμο. Κακόβουλες πήγες ισχυρίζονται και οι δυο …

Αντιπερισπασμό προσπάθησε να κάνει η κυβέρνηση ανακοινώνοντας στα αποψινά δελτία ειδήσεων ότι ο κ. Παπακωνσταντίνου θα έχει συνομιλίες το Σάββατο με τον επικεφαλής του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου για την ενδεχόμενη ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης.

Ωστόσο, από υψηλόβαθμο στέλεχος του ΔΝΤ που θέλησε να διατηρήσει την ανωνυμία του, μας έγινε γνωστό ότι εάν επιβεβαιωθεί η έκδοση εντάλματος κατά του κ. Παπακωνσταντίνου, η συνάντηση με τον κ. Ντομινίκ Στρός Καν δεν θα μπορέσει να πραγματοποιηθεί.

Εξελίξεις αναμένονται νωρίς αύριο το πρωί.

http://imathia-news.blogspot.com/

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ!!! ΟΛΟΙ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 11/2/12 6μ.μ.ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ12/2/12 6μ.μ. ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ!!!!

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΟΣ ΞΕΣΗΚΩΜΟΣ!!! ΟΛΟΙ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ 


11/2/12 6μ.μ.ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ12/2/12 6μ.μ.

ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ!!!!

-ΗΡΘΕ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΠΙΑ ΝΑ ΞΕΣΗΚΩΘΟΥΝ ΟΙ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ.

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΠΟΥ ΤΟΣΟ ΚΑΙΡΟ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΟΥΝ ΑΠ ΤΙΣ


 ΤΗΛΕΟΡΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΙΑ ΝΑ ΒΓΟΥΝ ΠΛΕΟΝ 


ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ.

 ΟΙ ΠΟΡΕΙΕΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ 


ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΝ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΙΕΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΡΑΝΤΕΒΟΥ


 ΣΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ.

ΚΑΘΕ ΠΕΡΙΟΧΗ ΝΑ ΟΡΙΣΕΙ ΩΡΑ ΚΑΙ ΜΕΡΟΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ 


ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΝΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΘΟΥΜΕ ΠΡΟΣ ΤΟ

ΣΥΝΤΑΓΜΑ η ΤΟΝ ΛΕΥΚΟ ΠΥΡΓΟ (ΓΙΑ ΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ)


 ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΕΝΤΡΙΚΑ ΣΗΜΕΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ ΤΗΣ 


ΕΛΛΑΔΟΣ.

   ΣΤΗΝ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ ΜΑΣ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ


 ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ 


ΦΟΒΙΣΜΕΝΟΙ ΚΑΙ ΚΛΕΙΣΜΕΝΟΙ ΣΤΑ ΣΠΙΤΙΑ ΤΟΥΣ.


ΟΙ ΝΕΟΙ ΝΑ ΣΗΚΩΘΟΥΝ ΑΠ ΤΙΣ ΚΑΦΕΤΕΡΙΕΣ ΚΑΙ ΟΙ 


ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΟΙ ΑΠ ΤΑ ΚΑΦΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΕΡΘΟΥΝ ΜΑΖΙ


 ΜΑΣ.


ΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΓΙΑΤΙ ΜΗ


 ΞΕΧΝΑΤΕ ΟΤΙ ΠΟΛΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ Η ΔΕΝ 


ΕΧΟΥΝ ΠΑΡΕΑ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΕΒΟΥΝ

ΑΣ ΤΟΥΣ ΔΩΣΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΕΜΕΙΣ ΘΑΡΡΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ


 ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΟΥΝ ΜΕ ΜΙΑ ΜΟΝΟ ΛΕΞΗ..

Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΗΛΙΚΙΑ.

ΑΝ ΔΕΝ ΞΕΣΗΚΩΘΟΥΜΕ ΤΩΡΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΞΙΟΙ ΤΗΣ


 ΜΟΙΡΑΣ ΜΑΣ

ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΥΠΕΓΡΑΦΗ ΧΘΕΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ


 ΕΛΛΑΔΑΣ ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΟΜΕΝΑ 20 ΚΑΙ ΒΑΛΕ ΧΡΟΝΙΑ.

ΑΝ ΔΕΝ ΞΕΣΗΚΩΘΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΣΗΚΩΘΕΙΣ...

Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής - Ανακοίνωση για την δανειακή σύμβαση

 

 

«Με μεγαλύτερη σοφία, ενότητα και τόλμη:

Όλοι ξανά στην Πλατεία Συντάγματος.

Για να βάλει ο ενωμένος λαός τέλος σε αυτή τη Βουλή της παράδοσης και της προδοσίας.

Για ένα αγώνα μέχρι τη νίκη.»

«Δεν θέλουμε τα εκατό δισεκατομμύρια ευρώ σας.

Η υπογραφή είναι της Ελλάδας. Τα τσεπώνουν όμως η Deutsche Bank, η Societe Generale κι όλο το αδελφάτο των τραπεζικών συγκροτημάτων της Ευρώπης.

Αυτό είναι το «μεγάλο κόλπο» της Μέρκελ και του Σαρκοζί που παίζεται όλες αυτές τις μέρες μέσα από το θέατρο των δήθεν διαπραγματεύσεων της Ελλάδας με την τρόικα.

Για αυτό και ιδρύουν το μαφιόζικης έμπνευσης «Ειδικό Ταμείο», όπου τα λεφτά που δανείζεται με το όνομά της η Ελλάδα θα πηγαίνουν στα θησαυροφυλάκια των δανειστών.

Δεν θέλουμε τη χώρα μας πλυντήριο βρώμικου χρήματος. Οι φορολογικές επιβαρύνσεις στον ευρωπαίο εργαζόμενο μέσα από κομπίνα καταλήγουν στους τραπεζίτες.

«Βιτρίνα» μόνο είναι η Ελλάδα. Και σε βάρος της υποκινείται και τροφοδοτείται το μίσος και η απέχθεια των ευρωπαίων εργαζομένων. Παρουσιάζεται σαν ένα αχόρταγο παράσιτο που κατασπαταλά τις δικές τους οικονομίες.

Κρατείστε το δεύτερο πακέτο σας. Κι εμείς θα κρατήσουμε τη συντροφικότητα και τη συναδελφικότητα με τους ολλανδούς, τους φιλανδούς, τους αυστριακούς εργαζόμενους, που θα αντιληφθούν αμέσως ότι τα έσοδα από τους φόρους τους δεν έχουν παραλήπτη την ελληνική παράγκα, αλλά τα μέγαρα των γαλλογερμανικών τραπεζών.

Δεν θέλουμε η Ελλάδα να γίνει μια χώρα υποτελής. Μια μεταμοντέρνα αποικία του ευρωπαϊκού ιμπεριαλισμού στον 21ο αιώνα επί ευρωπαϊκού μάλιστα εδάφους.

Σε αυτό ακριβώς αποβλέπουν οι εξευτελιστικές και υβριστικές δημόσιες προτάσεις της Μέρκελ και του Σαρκοζί για τον διορισμό «Επιτρόπου» πάνω από την κυβέρνηση της Ελλάδας που θα διαχειρίζεται τους πόρους και την περιουσία του ελληνικού κράτους.

Έχουν μπερδέψει και την γεωγραφία και την εποχή. Δεν είναι η Ελλάδα ούτε Γαλλικό Κογκό ούτε Γερμανικό Καμερούν του τέλους του 19ου αιώνα.

Μπορεί κάτι τέτοιο να ανταποκρίνεται στις παραδόσεις της μεγαλοαστικής τάξης που άλλοτε πρόσφερε τον τόπο μας στους Βρετανούς, άλλοτε στους Εγγλέζους, άλλοτε στους Αμερικάνους, άλλοτε στους γερμανούς.

Είναι όμως σε πλήρη σύγκρουση με τους αγώνες μέσα στους αιώνες του λαού μας που στις σημαίες του είχε πάντα γραμμένα τα συνθήματα της Ελευθερίας, της Δημοκρατίας, της Κοινωνικής Προόδου.

Δεν θέλουμε να καταντήσουμε μια κινέζικη επαρχία - νάνος μέσα στην Ευρώπη. Τερατόμορφη μάλιστα, γιατί θα έχει τους μισθούς της Κίνας, χωρίς να έχει την εξαγωγική δραστηριότητα και τους αναπτυξιακούς ρυθμούς της, αλλά θα μένει βουλιαγμένη στο τέλμα της ασταμάτητης κι όλο πιο βαθιάς ύφεσης.

Αυτό που έκαναν στη δεκαετία του 1990 με τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, την ίδια τη Ρωσία, χώρες που έβγαιναν από την ολική καθεστωτική κατάρρευση του σοσιαλιστικού εγχειρήματος, επιχειρούν να το επαναλάβουν σε μια σχετικά ανεπτυγμένη καπιταλιστική χώρα όπως η δική μας.

Ζώνη εξευτελιστικών μισθών. Ζώνη ανυπαρξίας της εργασιακής νομοθεσίας. Ζώνη εκποίησης της ακίνητης περιουσίας και κληρονομιάς του λαού μας. Ζώνη ακραίας εκμετάλλευσης των φυσικών και ανθρώπινων πόρων μας.

Αυτό ακριβώς το μοντέλο επιχειρούν να ολοκληρώσουν οι ρυθμίσεις του δεύτερου πακέτου με τα μέτρα για τον κατώτατο μισθό, για τις επικουρικές και τακτικές συντάξεις, για τις κλαδικές συμβάσεις, για το επίδομα ανεργίας, για τις απολύσεις.

Δεν θέλουμε και δεν μπορούμε να ανεχθούμε και να αντέξουμε αυτή τη μοχθηρή και χωρίς έλεος επίθεση, που περιλαμβάνει η δεύτερη δανειακή σύμβαση, ενάντια στον κόσμο της εργασίας στη χώρα μας από τους ισχυρότερους οργανισμούς του παγκόσμιου και του ευρωπαϊκού καπιταλισμού: Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, Την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, την Ευρωπαϊκή Ένωση. Από την τρόικα.

Τα ποσοστά ανεργίας να καλπάζουν. Τα μαγαζιά και τις επιχειρήσεις να κλείνουν. Τα χωράφια να μένουν άσπαρτα. Τις αυτοκτονίες να πολλαπλασιάζονται. Τους Έλληνες να παγώνουν.

Τους νέους με σπουδές να ρίχνουν μαύρη πέτρα πίσω τους από μια πατρίδα χωρίς πια ελπίδα. Κι άλλους να έχουν να διαλέξουν ανάμεσα στη ζητιανιά, τον εξευτελισμό, τον τεχνητό παράδεισο, την εγκληματικότητα, τη βία.

Άλλους να πεινάνε κι άλλους, εφόσον είναι άνθρωποι, να βλέπουν το γεμάτο τραπέζι τους με βασανιστικές τύψεις και ενοχές.

Ως εδώ.

Δεν πάει άλλο.

Ή τώρα ή ποτέ.

Όλοι στους δρόμους.

Όχι για να πιέσουμε την κυβέρνηση. Αλλά για να της πούμε ένα συνολικό όχι.

Όχι για να πούμε απλώς όχι. Αλλά για να το επιβάλλουμε.

Όχι για να επιβάλλουμε απλώς το όχι. Αλλά για να ξεκινήσουμε τον άλλο δρόμο: Ολοκληρωτική παύση πληρωμών. Πλήρης σύγκρουση με την Ευρωζώνη. Προστασία της εθνικής αγοράς. Έλεγχος στην κίνηση κεφαλαίων. Δημόσιες Τράπεζες. Σχεδιασμός. Εργατικός έλεγχος. Δημοκρατία.

Το 2012 είναι χρονιά – καμπή, όπως το 1909, το 1941, το 1974 για να πάρει η χώρα κι ο λαός την πάνω ή την κάτω βόλτα.

Οι κατακτήσεις που η μια μετά την άλλη συντρίβονται από το υπηρετικό προσωπικό των δανειστών, που έχει αντικαταστήσει την ελληνική κυβέρνηση, δεν έπεσαν από τον ουρανό. Έχουν πίσω τους αγώνες με αίμα και δάκρυα, από τους αγρότες του Κιλελέρ και τους καπνεργάτες της Μακεδονίας μέχρι τους εργαζόμενους που σήμερα καταλαμβάνουν τις επιχειρήσεις. Ας σεβασθούμε την προσφορά τους. Ας εμπνευσθούμε από την αλληλεγγύη και τα οράματά τους.

Οι πρώτοι που οφείλουμε να διδαχθούμε είναι οι πολιτικές δυνάμεις που ιστορικά πηγάζουν από τα μεγάλα εργατικά και απελευθερωτικά κινήματα στη χώρα μας: τα σχήματα της αριστεράς.

Η σημερινή διαίρεση της αριστεράς αποτελεί λιποταξία και στήριγμα της τρόικα.

Η συνάντησή της σε ένα μέτωπο βαθιάς κοινωνικής και πολιτικής αλλαγής θα γεννήσει πάλι την ελπίδα. Θα πολλαπλασιάσει τη δύναμη, την προοπτική, την αισιοδοξία, την αποτελεσματικότητα του λαϊκού κινήματος. Θα ανοίξει τους ορίζοντες της νέας Ελλάδας.

Δεν υπάρχει περιθώριο αναβολής.

Με μεγαλύτερη σοφία, ενότητα και τόλμη:

Όλοι ξανά στην Πλατεία Συντάγματος.

Για να βάλει ο ενωμένος λαός τέλος σε αυτή τη Βουλή της παράδοσης και της προδοσίας.

Για ένα αγώνα μέχρι τη νίκη.»

Αθήνα 9.2.2012

http://akep.blogspot.com

ΣΤΑΣΗ ΠΛΗΡΩΜΩΝ ΤΩΡΑ!!! ΚΑΙ?? ΑΡΘΡΟ ΓΙΑΝΝΗ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗ

Ο Βαρουφάκης εξηγεί γιατί δεν πρέπει να φοβόμαστε την χρεοκοπία: Για μέρες τώρα βαραίνουμε τις ψυχές μας με μια μόνιμη αγωνία: Θα χρεοκοπήσει το κράτος μας; Ε, λοιπόν, ήρθε η ώρα να αγκαλιάσουμε αυτό που φοβόμαστε. Αν οι φίλοι μας οι Γερμανοί δεν έχουν πρόβλημα να χρεοκοπήσουμε, καιρός είναι να το κάνουμε. Χωρίς δεύτερη κουβέντα. Όχι ως διαπραγματευτική μπλόφα και ούτε μόνο γιατί το χειρότερο που μπορεί να μας συμβεί είναι να χρεοκοπήσουμε σε ένα χρόνο (βλ. το προηγούμενο άρθρο μου Το Πρώτο Τάνγκο στην Ευρωζώνη) αλλά επειδή ήρθε η ώρα να στρέψουμε το βλέμμα στην αισιόδοξη πλευρά της χρεοκοπίας.

Υπάρχει τέτοια πλευρά; Και βέβαια υπάρχει. Σε σχέση με χώρες όπως η γνωστή τρόικα Πορτογαλία, Ισπανία και Ιρλανδία, αλλά και η Βρετανία και το Βέλγιο, το σύνολο του χρέους μας (δημοσίου και ιδιωτικού) είναι το μικρότερο. Πως αυτό; Επειδή οι έλληνες, ως άτομα αλλά και ως ιδιωτικός τομέας, χρωστάμε πολύ λιγότερα εκείνων. Ακόμα και οι αντιπαθέστατες τράπεζές μας έχουν ένα μεγάλο συγκριτικό πλεονέκτημα: Πάνω από 150 δις πραγματικών καταθέσεων! Μιλάμε για άνω του μισού ΑΕΠ σε καταθέσεις, κάτι για το οποίο οι περισσότεροι εταίροι μας θα σκότωναν να το έχουν, που λέει ο λόγος. Αν μάλιστα προσθέσετε και όλα τα χρήματα ελλήνων που βρίσκονται στο εξωτερικό, θα δείτε ότι οι έλληνες δεν είμαστε και τόσο φτωχοί κατά μέσον όρο, κι ας έχουμε το μεγαλύτερο ποσοστό φτώχειας στην Ευρώπη (με εξαίρεση την Λεττονία).

Ως πολίτες είμαστε ελάχιστα χρεωμένοι σε σχέση με πολλούς από τους επικριτές μας στις Λόνδρες, στα Παρίσια και στις Νέες Υόρκες. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι είμαστε λευκές περιστερές. Για δεκαετίες φορτώναμε το δημόσιο με τόσο μεγάλο χρέος που το βλέπουμε πλέον να βουλιάζει μπροστά στα μάτια μας. Εδώ όμως που φτάσαμε, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Ακόμα και να αποφασίσουμε σύσσωμοι (ΣΕΒ και ΓΣΕΕ, γιάπηδες και στελέχη του ΠΑΜΕ, αστοί των βορείων προαστίων και αναρχικοί της Πλατείας Εξαρχείων) να δώσουμε ό,τι έχουμε και δεν έχουμε στο κράτος, δεν αρκεί. Αν μάλιστα το παρακάνουμε στην αλληλεγγύη προς το δημόσιο, η ‘γενναιοδωρία’ μας αυτή θα στεγνώσει την κυκλική ροή του πλούτου από το οποίο εξαρτάται το δημόσιο για τα έσοδά του το 2011, το 2012 κ.ο.κ.

Ποια είναι λοιπόν τα χαρμόσυνα νέα; Ότι μια πτώχευση θα αποδειχθεί σχετικά ανώδυνη. Ο λόγος διττός: Πρώτον, δεν είμαστε κατά μέσον όρο ούτε οι φτωχότεροι ούτε οι πιο υπερχρεωμένοι. Δεύτερον, όσον αφορά τα χρέη του δημοσίου, αυτά βαραίνουν εμάς, ως άτομα, πολύ λιγότερο από όσο βαραίνουν τους ξένους.
Κάντε την σύγκριση με την Ιαπωνία, το χρέος της οποίας ανήκει σε Ιάπωνες σε ποσοστό 95%. Αν το Ιαπωνικό κράτος αναγκαστεί στην πτώχευση, η καταστροφή της χώρας θα είναι ολική. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει για εμάς, καθώς μας ανήκει (δηλαδή στις δικές μας τράπεζες) μόνο το 25% του δημόσιου χρέους μας. Έτσι λοιπόν, δεδομένου ότι η πτώχευση του δημοσίου διαγράφεται ως αναπόφευκτη (εκτός αν πανικοβληθούν οι εταίροι μας αρκετά και το συνδράμουν για χρόνια πολλά, οπότε έχει καλώς), το κόστος της στάσης πληρωμών δεν θα το υποστούμε μόνοι μας.

Μα αν το δημόσιο κηρύξει στάση πληρωμών, τι θα γίνει την επόμενη μέρα; Πως θα ξανα-δανειστεί; Πράγματι, το κράτος θα στριμωχθεί. Για κάμποσο καιρό το δημόσιο θα πρέπει απλώς να ξοδεύει όσα μαζεύει από φόρους. Και γιατί είναι κακό αυτό; Να μάθει επί τέλους, αφού θα έχει ανακουφιστεί από το νταλκά των τοκοχρεολυσίων, να ζει με αυτά που εισπράττει. Π.χ. να καταγγείλει όλες τις εξοπλιστικές συμβάσεις, να συμπιέσει τους ανώτερους μισθούς (τον δικό μου συμπεριλαμβανομένου) τόσο που να καλύπτει τις δαπάνες του από τους φόρους που εισπράττει κλπ.

Οι τράπεζές μας; Θα υποφέρουν, είναι αλήθεια – δεδομένου ότι ακόμα και το 25% του δημόσιου χρέους που διαθέτουν θα παγώσει. Ναι, αλλά μην ξεχνάμε ότι το έχουν ήδη διαθέσει στην ΕΚΤ ως ενέχυρο για ζεστό χρήμα που έχουν ήδη πάρει. Και ότι έχουν πρόσβαση στις τεράστιες, κατά κεφαλήν, αποταμιεύσεις μας. Για να μην προσθέσω ότι απολαμβάνουν εγκληματικά υψηλά ποσοστά κέρδους τόσα χρόνια. Όπως το κράτος μας, έτσι κι αυτές να μάθουν να ζουν λιτά και με σύνεση όπως κάνουν χρόνια τώρα οι εργαζόμενοι των 700 ευρώ.

Επί πλέον, ο αποκλεισμός του κράτους μας από τις χρηματαγορές δεν θα διαρκέσει πολύ. Αν κηρύξει στάση πληρωμών, και ισοσκελίσει τον προϋπολογισμό του, δεν θα περάσει πολύ καιρός που παλιοί δανειστές θα αποδεχθούν νέους όρους αποπληρωμής ενός ποσοστού των περασμένων δανεικών και νέοι υποψήφιοι δανειστές (μπορεί και οι ίδιοι με τους παλιούς) θα σχηματίσουν ουρά έξω από το Υπουργείο Οικονομίας να το δανείσουν! Βλέπετε, το χρέος μας θα έχει μειωθεί τόσο που θα αποτελούμε εξαιρετική επένδυση. Έτσι είναι το κεφάλαιο – όταν οσφραίνεται ένα επικερδές deal δεν σέβεται ούτε τον εαυτό του.

Σε τελική ανάλυση, είναι λάθος μας να φοβόμαστε τόσο πολύ την στάση πληρωμών του ελληνικού δημοσίου. Άλλοι πρέπει να φοβούνται μια τέτοια εξέλιξη περισσότερο από εμάς:

• η κυβέρνηση της κας Μέρκελ η οποία θα πρέπει να διασώσει τις Γερμανικές τράπεζες που θα κλονιστούν από μια δική μας στάση πληρωμών

• η Ευρωπαϊκή Επιτροπή που θα πρέπει να δει τι θα κάνει με μία χώρα-μέλος την οποία δεν μπορεί να αποβάλει από την ΕΕ αλλά η οποία τελεί υπό πτώχευση

• οι κυβερνήσεις όλων των άλλων χωρών (πλην ίσως της Ολλανδίας και της Αυστρίας) που θα τρέμουν για το ποιος θα είναι ο επόμενος στόχος των αγορών (των οποίων η όρεξη θα έχει ανοίξει από την ‘επιτυχημένη’ επίθεση στο χρέος της Ελλάδας)

• οι κυβερνήσεις των ΗΠΑ και της Βρετανίας (χωρών με συνολικό χρέος πάνω από 400%)

• όλοι όσοι έχουν επενδύσει στο ευρώ, είτε σε περιουσιακά στοιχεία είτε ως μέσο συναλλαγής.

Στάση πληρωμών λοιπόν!
Τώρα!
Με χαμόγελο και αισιοδοξία!

(Και ξέρετε ποιο είναι το ωραίο; Ότι αν πειθόμασταν να απελευθερωθούμε από τον φόβο της πτώχευσης, οι φίλοι μας οι Γερμανοί θα έσπευδαν την ίδια στιγμή να την αποσοβήσουν…)
*Ο Γιάνης Βαρουφάκης διδάσκει οικονομική θεωρία και πολιτική οικονομία στο Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

ΠΗΓΗ protagon.gr

Η ΛΥΣΗ ΠΟΥ ΠΡΟΤΕΙΝΕΙ ΤΟ Der Spiegel

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου *

Χρειάστηκε πρώτα να εκτεθεί ανεπανόρθωτα η ηγεσία της ΕΕ, να εξευτελιστεί απολύτως το ελληνικό πολιτικό σύστημα, να ταπεινωθεί ελεεινά ο ελληνικός λαός και να αποκαλυφθεί περίτρανα το κερδοσκοπικό παιχνίδι του χρηματοπιστωτικού λόμπυ με τα ευρωπαϊκά κρατικά ομόλογα, για να βγει σήμερα το Der Spiegel και να γράψει αυτά που.....
εδώ και πολύ καιρό ψυθιρίζονται όχι μόνο στο Βερολίνο και το Παρίσι, αλλά και στις Βρυξέλλες και κυρίως στη Νέα Υόρκη και την Ουάσιγκτον: Η Ελλάδα δεν θα καταστραφεί και η ΕΕ θα ξαναβρεί σχέσεις ισορροπίας με την χρηματαγορά στον βαθμό που θα σταματήσει η φαρσοκωμωδία με την ελληνική δήθεν διάσωση, θα εγκαταλειφθούν τα κακόγουστα πειράματα που αποτελούν προϊόντα Συνόδων Κορυφής και απίθανων διαπραγματεύσεων μεταξύ εκπροσώπων θεσμικών επενδυτών ελληνικών ομολόγων, τρόικας και Ελλάδας και επιτραπεί στην χώρα μας να ακολουθήσει μία ορθόδοξη χρεοκοπία, εντασσόμενη στην συνέχεια σε ένα αναπτυξιακό σχέδιο τύπου Μάρσαλ.



Το ζήτημα είναι ότι για λόγους πολιτικούς μάλλον παρά οικονομικούς, μετά από αυτό η χώρα δεν μπορεί να παραμείνει στην ευρωζώνη ή τουλάχιστον να παραμείνει στην ευρωζώνη ως κανονικό μέλος της. Αυτό δεν το αναφέρει ο συντάκτης της ηλεκτρονικής έκδοσης του γερμανικού περιοδικού, μοιάζει όμως να αποτελεί κοινό τόπο όσων προβληματίζονται επί της σχετικής προτάσεως.

Το σκεπτικό της πρότασης, που επαναλαμβάνω δεν είναι καινούρια, αλλά άρχισε να ωριμάζει μετά την εγκατάλειψη σχεδίων για άμεση θεσμική αναδιαμόρφωση της ΕΕ και για αλλαγή του ρόλου της ΕΚΤ, έλαβε συνεκτική μορφή μετά την αποκρυστάλλωση της πεποίθησης ότι το ελληνικό πείραμα δεν μπορεί να συνεχίσει να αναπτύσσεται στην βάση της εξαίρεσης. Είναι αλήθεια ότι η υπόθεση της ελληνικής χρεοκοπίας αντιμετωπίστηκε ως ένα εξαιρετικό φαινόμενο εντός της ευρωζώνης, για το οποίο αναπτύχθηκαν εξαιρετικοί μηχανισμοί διάσωσης. Μόνον που η εξέλιξη της πιστωτικής περιπέτειας στην ευρωζώνη έδειξε ότι η λογική αυτή «εξαίρεσης» αντί να περιορίσει την κρίση απομονώνοντας την Ελλάδα, συντέλεσε στην διεύρυνσή της, προκαλώντας παράλληλα τόσο αμφισβήτηση του γενικότερου θεσμικού οικοδομήματος της ΕΕ, όσο και του χρηματοπιστωτικού μηχανισμού δανειοδότησης των κρατών-μελών της. Στο τέλος δημιουργήθηκαν και απίθανες παρεξηγήσεις φέροντας κυρίως Γάλλους και Ιταλούς να κατηγορούν τους Γερμανούς ότι από όλη αυτή την διαδικασία αποκόμισαν αυτοί οφέλη εις βάρος του δυναμικού της δανειοληπτικής ικανότητας των ιδίων, με αποτέλεσμα μεταξύ των άλλων, να πλήττεται η ανταγωνιστικότητά τους. 

Η έννοια της «εξαιρέσεως» θα μπορούσε, λοιπόν, και υπό τις παρούσες συνθήκες να λάβει σάρκα και οστά σε ένα πλαίσιο που δεν θα επηρεάζει τις υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης και δεν θα διαμορφώνει ένα νέο παράδειγμα – έστω και εξαιρετικό – στο ζήτημα της εμπιστοσύνης στην χρηματαγορά και στο γενικό πλαίσιο αναδιαρθρώσεων του δημοσίου χρέους που έχει εμπεδωθεί διεθνώς τα τελευταία 20-25 χρόνια. Αυτό το σκεπτικό ενισχύθηκε από τα θλιβερά αποτελέσματα της εφαρμογής του προγράμματος του ΔΝΤ στην χώρα μας και την αδυναμία πολιτικού συστήματος και διοίκησης να επιφέρει κρίσιμες μεταβολές στις δημοσιονομικές τάσεις. Ασφαλώς το τελευταίο μόνο ως φαιδρή δικαιολογία θα μπορούσε κανείς να το επικαλεστεί, γνωρίζοντας την δομή του ελληνικού συστήματος εξουσίας, διοίκησης και παραγωγής, αλλά και την οικονομική διάσταση των δανείων της τρόικας που συνέβαλλε να ανέρχεται σήμερα το δημόσιο χρέος της χώρας στο 160% περίπου του ΑΕΠ (πράγμα που ίσως κάποιοι θυμάστε ότι είχαμε προβλέψει ακριβώς την περίοδο της υπογραφής της σχετικής δανειακής σύμβασης).

Ασφαλώς ορθότατα ο συντάκτης του δημοσιεύματος του Der Spiegel αναρωτιέται: τι είδους πακέτο διάσωσης οδηγεί σε βαθύτερη ύφεση, εκτόξευση της ανεργίας, διόγκωση του χρέους και απομόνωση της χώρας και του τραπεζικού της συστήματος από τις αγορές, «χωρίς να δίνει την παραμικρή ένδειξη πως κάτι μπορεί να βελτιωθεί; Και καλά κάνει και επαναλαμβάνει και την δική μας εμπεριστατωμένη πεποίθηση ότι το δήθεν πακέτο σωτηρίας, για το οποίο τόσα τελεσίγραφα εκδόθηκαν και τόσος κακόγουστος προπαγανδιστικός ντόρος έγινε στην Ελλάδα και διεθνώς, «αναβάλει την αντιμετώπιση των προβλημάτων και επιβαρύνει ακόμη περισσότερο τους Έλληνες πολίτες». Μεγεθύνει δηλαδή το οικονομικό αδιέξοδο στην χώρα, προσθέτοντας επιπλέον και ένα κρίσιμο πολιτικό, το οποίο θα μπορούσε, εάν δεν αντιμετωπιστεί εγκαίρως, να διαμορφώσει συνθήκες εξέγερσης μερίδας του ελληνικού λαού, πράγμα το οποίο κρίνεται από τις ηγεσίες ότι θα ήταν το χειρότερο που μπορεί να συμβεί στην ΕΕ σήμερα.

Αυτή η «έντιμη λύση» που επαναφέρει σήμερα το γερμανικό περιοδικό λίγο πριν την δεύτερη και αποφασιστική συνδιάσκεψη των τριών πολιτικών αρχηγών και του κ. Παπαδήμου, άργησε να αποτελέσει αντικείμενο σοβαρής προσέγγισης δύο ολόκληρα χρόνια. Την ευθύνη ας μην την αναζητήσουμε στην ελληνική πλευρά αν δεν θέλουμε να χάσουμε την σοβαρότητά μας. Αν υπήρχε σοβαρή κυβέρνηση και στοιχειωδώς υπεύθυνο πολιτικό σύστημα και μεγαλοεπιχειρηματική τάξη, δεν θα χρειαζόταν καν να φτάσουμε να ασχολούμαστε με τέτοιες λύσεις, που ναι μεν με μία γενική κεφαλαιοκρατική άποψη θα μπορούσε να θεωρηθούν «έντιμες», αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι καθόλου έντιμες για τον ελληνικό λαό που εξαπατήθηκε από την καιροσκοπική ένταξή μας στην ΕΕ και από την διαλεκτική του «λεφτά υπάρχουν», ή από τα περί «ισχυρής Ελλάδας» και περί «επανίδρυσης του κράτους».

Και τώρα τι γίνεται; ίσως αναρωτηθείτε φυσιολογικά. Ας μην αποφασίσει ούτε και σήμερα το καρέ του Μαξίμου και ας προχωρήσουν στην λύση των εκλογών, όπως την διατύπωσα ως πρόταση, για να αναπτυχθεί ένας νέος χωρόχρονος διαβουλεύσεων ώστε να αποτραπεί πάσει θυσία να δεσμευτεί η χώρα με ένα καταστροφικό χρεοστάσιο και μία προσβλητική για την κυριαρχία της μορφή αναδιάρθρωσης. Ας σταματήσουν οι αρχηγοί αμέσως αυτό το πόκερ με σημαδεμένα χαρτιά. Γνωρίζοντας πολύ καλά πιο είναι το κλίμα διεθνώς, ας πετάξουν την τράπουλα από το παράθυρο της αίθουσας συσκέψεων και ας βγουν να ανακοινώσουν εκλογές με οποιοδήποτε πρόσχημα κρίνουν αυτοί προσφορότερο. Κάθε αναβολή της χρεοκοπίας αποδείχθηκε ότι ζημίωσε πολλαπλά την χώρα. Συντεταγμένη χρεοκοπία που επιδιώκουν μπορεί να επιτύχουν και με άλλα μέσα πέραν αυτών που προνοεί το «πακέτο» επί του οποίου θα αποφανθούν για να το παραπέμψουν προς κύρωση στην βουλή. Θα ήταν πιο έξυπνο πολιτικά να πάρουν οι ίδιοι την πρωτοβουλία ώστε να ακυρωθεί κατ’ αρχήν ο τελεσιγραφικός χαρακτήρας των πιέσεων της τρόικας, που ούτως ή άλλως με αυτά και με τα άλλα έχει χάσει το νόημά του. Ας κάνουμε πρώτα εκλογές και μετά ξανακουβεντιάζουμε σε άλλη βάση ασφαλώς, που θα προκύψει από τον νέο συσχετισμό δυνάμεων στο κοινοβούλιο. Έτσι κι αλλιώς στο μόνο που συμφωνούν όλοι είναι ότι δεν πρέπει να υπάρξει άναρχη χρεοκοπία.

Το πιστωτικό γεγονός δεν πρόκειται με τα σημερινά δεδομένα να αποφευχθεί. Άρα, ας κερδίσουμε χρόνο στέλνοντας ξανά την υπόθεση στην ΕΕ, εστιάζοντας κυρίως στο αναπτυξιακό μέρος. Δεν είναι δυνατόν να βγείτε απόψε προσφέροντας και άλλη ύφεση στη κοινωνία, ή κοροϊδεύοντάς την εκ νέου περί δήθεν ανάπτυξης που θα προκληθεί με μυθικές προσεγγίσεις των πραγματικών μεγεθών. Ανάπτυξη δίχως «Σχέδιο Μάρσαλ» δεν μπορεί να επιτευχθεί υπό τις παρούσες εθνικές και ευρωπαϊκές συνθήκες, εκτός αν περάσουμε σε άμεσο σοσιαλιστικό μετασχηματισμό, εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος κλπ. Γίνονται και συνδυασμοί, αλλά αυτό είναι πολιτικό ζήτημα που θα κριθεί μετά το αποτέλεσμα των εκλογών, αφού εκφραστεί πρώτα ο λαός επί των προτάσεων και της στρατηγικής των κομμάτων. Η καλή λύση στο πρόβλημα της διάρθρωσης παραγωγής και του ανταγωνισμού της Ελλάδας εντός της ΕΕ, σίγουρα δεν βρισκόταν εντός της ευρωζώνης. Το σχέδιο που αναπαρήγαγε στην σημερινή συγκυρία το Spiegel αποτελεί μια από τις «έντιμες» αν και όχι καλές λύσεις, που άργησε δυστυχώς δυο χρόνια και ίσως να μην πραγματοποιηθεί ποτέ εάν σπεύσουν απόψε οι αρχηγοί να ξεπουλήσουν εργαζόμενους και εθνικούς πόρους.

* Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είναι διδάκτωρ Πολιτικής Επιστήμης, ειδικός σε θέματα πολιτικής και διακυβέρνησης στην Ευρασία. 

ΑΠΕΓΝΩΣΜΕΝΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΑΝΟΥΝ ΑΠΕΓΝΩΣΜΕΝΕΣ ΠΡΑΞΕΙΣ..ΟΠΟΥ ΝΑ΄ΝΑΙ....ΕΛΠΙΖΩ...

ΧΙΛΙΑ ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΟΝ NIGEL FARAGE, ΥΠΕΡΑΣΠΙΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ
ΣΥΝΕΧΩΣ ΣΤΟ ΕΥΡΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟ -ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΩΝ ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΩΝ ΜΑΣ ΠΟΥ
Η ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΤΟΥΣ Η ΦΟΒΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΝ-

ΞΥΠΝΗΣΤΕ..ΟΠΟΥ ΛΕΕΙ ..ΧΩΡΑ ΣΑΣ..ΕΙΝΑΙ ΧΩΡΑ ΜΑΣ! ..ΚΑΙ ΟΠΟΥ ΛΑΟΣ...ΕΜΕΙΣ!!!!! ΞΥΠΝΗΣΤΕ ΚΑΙ ΞΕΣΗΚΩΘΕΙΤΕ ΚΑΙ ΕΝΩΘΕΙΤΕ ΠΡΙΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΓΑ!!!!

«Αυτό που συμβαίνει τώρα στη χώρα σας είναι απαράδεκτο. Ανεβήκατε στην εξουσία για να εκφράσετε τις επιθυμίες και του λαού σας και έχετε αποτύχει ολοκληρωτικά. Σκοτώσατε το πιο ιερό πράγμα της χώρας σας που είναι η Δημοκρατία. Η Δημοκρατία γεννήθηκε στη χώρα σας και εσείς τη σκοτώσατε. Οι ίδιοι οι πολίτες σας σάς μισούν κι εσείς τους κοιτάτε χωρίς να κάνετε τίποτα για να το αποτρέψετε. Μπήκατε στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, χωρίς την έγκριση του λαού σας. Επιβάλατε τη δικτατορία στους ώμους τους και επιτρέψατε στους τραπεζίτες και τους μονάρχες της ΕΕ να υποδουλώσουν τον λαό σας, οικονομικά και πολιτικά.

Οι πολίτες σας πληρώνουν τα λάθη της κυβέρνησης και εσείς αφήνετε τους ξένους να τους μισούν για κάτι για το οποίο δεν ευθύνονται. Τι κρίμα. Η αστυνομία εκμεταλλεύεται τη δύναμή της και επιτίθεται σε διαδηλωτές που ζητούν την απονομή της δικαιοσύνης. Διαδηλώνουν εναντίον σας, αλλά εσείς δεν θέλετε να ακουστεί η φωνή τους. Τους στερείτε το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης και του δικαιώματος τους να ζουν. 

Οι αυθαίρετες πράξεις σας πρέπει να τιμωρηθούν. Με την υπογραφή της συνθήκης ACTA (σ.σ. η οποία καλύπτει τη διαδικτυακή πειρατεία και πολλά ακόμα θέματα πνευματικής ιδιοκτησίας) στερείτε περαιτέρω την ελευθερία και οδηγείτε τους πολίτες σας στην καταπίεση. Αγνοήσατε τις προειδοποιήσεις μας αλλά τώρα εμείς έχουμε τον έλεγχο.

«Είμαστε οι Ανώνυμοι. Δεν συγχωρούμε, δεν ξεχνάμε. Έπρεπε να μας περιμένετε. Οι άνθρωποι δεν πρέπει να φοβούνται τις κυβερνήσεις, οι κυβερνήσεις πρέπει να φοβούνται τους ανθρώπους».

Πως οι τραπεζίτες ελέγχουν το χρήμα!!!! ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΟΥ Wörgl (Βεργκλ)

Το Wörgl στην Αυστρία

Μια μεγάλη απόφαση

Το Wörgl (Βεργκλ) ήταν μια μικρή πόλη 4.500 κατοίκων στην Αυστρία όπου διεξήχθη ένα καινοτόμο οικονομικό πείραμα το 1932. Ήδη η Ευρώπη είχε χτυπηθεί από το κραχ του 1929, και το 1931 που εκλέχτηκε Δήμαρχος ο Michael Untergüggenberger (Μίκαελ Ούντεργκέγκενμπέργκερ) ήδη είχε έλθει η ύφεση με 30% ανεργία, και 10% άπορους. Ο νέοςΔήμαρχος προερχόταν από φτωχή αγροτική οικογένεια,
ο ίδιος κατόρθωσε να μορφωθεί μόνος του και να γίνει μηχανικός στους σιδηροδρόμους. Αν και ο ίδιος δεν ήταν μαρξιστής, είχε συνδικαλιστική δράση και υποστήριζε τα συμφέροντα των εργαζομένων ενάντια των πλουσίων επενδυτών του σιδηροδρόμου, πράγμα που το πλήρωσε με την μη προσωπική του άνοδο στην ανώτερη ιεραρχία των σιδηροδρομικών υπαλλήλων. Ήταν ένας άνθρωπος ανοιχτόμυαλος, πρακτικός, εργατικός, δραστήριος που κέρδισε την καρδιά των συμπολιτών του, οι οποίοι τον εμπιστεύτηκαν στη θέση του Δημάρχου, γνωρίζοντας ότι δεν θα τους προδώσει.

Ο νέος δήμαρχος είχε έναν μακρύ κατάλογο έργων που ήθελε να εκτελέσει. Έργα απολύτως απαραίτητα όπως η ύδρευση της πόλης, η ασφαλτόστρωση των δρόμων, ο οδικός φωτισμός και η φύτευση δέντρων κατά μήκος των οδών. Αλλά τα δημοτικά ταμεία ήταν σχεδόν άδεια, και οι δημότες ήταν ήδη σε δεινή οικονομική κατάσταση, αντιμετωπίζοντας αρκετοί από αυτούς πρόβλημα επιβίωσης. Ο Δήμαρχος καταλάβαινε ότι μία αύξηση της φορολογίας τους, προκειμένου να χρηματοδοτηθούν τα δημοτικά έργα, θα οδηγούσε σε περαιτέρω φτώχεια και ύφεση.

Ο Δήμαρχος όμως είχε μελετήσει το βιβλίο «Η Φυσική Τάξη» του οικονομολόγου Silvio Gesell (Σύλβιο Γκέσελ). Ο οποίος πίστευε ότι η αργή κυκλοφορία του χρήματος είναι η κύρια αιτία για την παραπαίουσα οικονομία. Το χρήμα ως μέσο συναλλαγής ολοένα εξαφανίζεται από τα χέρια των εργατών – παραγωγών και μαζεύεται στα χέρια των λίγων που το συσσωρεύουν, εκμεταλλεύονται τους τόκους, και δεν το επιστρέφουν πίσω στην αγορά. Κατ΄ αυτόν δηλαδή, όσο περισσότερο χρήμα είχαν, όσο περισσότεροι άνθρωποι, οι οποίοι το κυκλοφορούν συνεχώς, τότε η Κοινωνία θα έχει υγιή ανάπτυξη και ευημερία.

Ο Δήμαρχος βάζοντας σε εφαρμογή την παραπάνω θεωρία, ξεκίνησε το πρόγραμμα των Δημοτικών του έργων, δίνοντας δουλειά σε πολλούς εργαζόμενους και εργολάβους, ξεκαθαρίζοντας όμως ότι η πληρωμή τους θα γινόταν με σελίνια (το νόμισμα της Αυστρίας) όχι εκτυπωμένα από την Εθνική Τράπεζα της, αλλά από τον Δήμο του Wörgl. Όντως εκτυπώθηκαν και τέθηκαν σε κυκλοφορία 32.000 σελίνια ως "Γραμμάτια Πιστοποίησης Εργασίας", κάτι σαν ένα δωρεάν χρήμα, διότι δεν είχαν αντίκρισμα σε χρυσό, απλά αναγνώριζαν την παροχή έργου προς την Κοινότητα. Κόπηκαν χαρτονομίσματα ονομαστικής αξίας στα 1, 5 και 10 σελίνια.

Τα χρήματα του Wörgl

Στις 31 Ιουλίου 1932 δόθηκαν τα πρώτα 1.800 Σελίνια για να πληρωθούν οι μισθοί των εργαζομένων, και η αξία των υλικών που αναλώθηκαν τον πρώτο μήνα στα δημοτικά έργα. Οι άνθρωποι που πήραν αυτά τα νέα σελίνια, μπορούσαν να πληρώσουν τους δημοτικούς τους φόρους, αλλά και να αγοράσουν ψωμί. Ο αρτοποιός παίρνοντας αυτά τα σελίνια μπορούσε να αγοράζει αλεύρι από τον μυλωνά. Ο μυλωνάς αγόραζε σιτάρι από τον γεωργό. Ο γεωργός αγόραζε εργαλεία από τον σιδερά. Ο σιδεράς αγόραζε παπούτσια από τον τσαγκάρη. Ο τσαγκάρης πλήρωνε τον δάσκαλο που έκανε μάθημα στα παιδιά του. Ο δάσκαλος αγόραζε ψωμί στον αρτοποιό. Και ο κύκλος κυκλοφορίας του χρήματος επαναλαμβανότανε συνεχώς και καθημερινά, σε τέτοιο σημείο ώστε ήδη την τρίτη μέρα, ο κύκλος εργασιών ολόκληρης της πόλης να είναι παραπάνω από 10πλάσιος από τα 1.800 σελίνια που δόθηκαν στη κυκλοφορία σε σημείο το να υποπτεύονται κάποιοι ότι κάποια σελίνια είχαν πλαστογραφηθεί. Ο Δήμαρχος όμως είχε εφαρμόσει μία πρόσθετη μέθοδο για να κάνει το χρήμα να αλλάζει συνεχώς χέρια με μεγάλη ταχύτητα:

Τα χρήματα του Wörgl έχαναν το 1% της ονομαστικής τους αξίας κάθε μήνα. Για να αποφευχθεί αυτή η υποτίμηση ο ιδιοκτήτης του γραμματίου το δαπανούσε όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Ειδάλλως, την πρώτη μέρα του επόμενου μήνα, έπρεπε να αγοράσει ένα κουπόνι σανγραμματόσημο, με αξία το 1% της ονομαστικής αξίας και να το κολλήσει στο χαρτονόμισμα. Υπήρχε δηλαδή μία λειτουργία αντίθετη από τον τοκισμό, που επέτρεπε στο

χρήμα να κυκλοφορεί συνεχώς.

Ο Δήμαρχος φυσικά δεν μπορούσε να προσλάβει όλους τους ανέργους της πόλης για τα δημοτικά έργα. Με την αύξηση του κύκλου εργασιών της πόλης όμως, ο αρτοποιός για παράδειγμα δεν προλάβαινε μόνος του να βγάζει τα ψωμιά που του ζητούσαν, υποχρεώθηκε λοιπόν να προσλάβει έναν βοηθό, τον οποίον πλήρωνε με τα σελίνια του Δήμου. Το ίδιο κάνανε και οι υπόλοιποι επαγγελματίες. Οι βοηθοί που προσλήφθηκαν όμως διευρύνανε την αγοραστική δύναμη της πόλης και έτσι οι επαγγελματίες είχαν να αντιμετωπίσουν μία περαιτέρω αύξηση τηςζήτησης, σε σημείο που κανένας κάτοικος της πόλης να είναι άνεργος, αλλά αντίθετα να υπάρχουν παντού αγγελίες ζήτησης προσωπικού. Έτσι το σύστημα αρχίζει να αποκτάει μία δυναμική μορφή, και οι άνεργοι από τα γύρω χωριά έρχονται για να δουλέψουν στο Wörgl, επίσης οι παραγωγοί από τα γύρω χωριά που είχαν τα προϊόντα τους απούλητα (διότι μέχρι τώρα κανείς δεν είχε χρήματα για να τα αγοράσει) επιτέλους βρήκαν αγοραστές στο Wörgl, αλλά με τους νέους επισκέπτες διευρύνεται ακόμα περαιτέρω η αγοραστική δύναμη, ενώ ταυτόχρονα αυξάνεται και η παραγωγική δραστηριότητα. Οι ξένοι εργάτες παίρνοντας τα σελίνια του Wörgl, δυνάμωναν και τις δικές τους τοπικές οικονομίες, επεκτείνοντας την ανάπτυξη στα γύρω χωριά, αλλά το ίδιο το Wörgl έβγαινε αλώβητο, από αυτή την έξοδο του χρήματος. Ο Δήμαρχος είχε ένα στρατηγικό πλεονέκτημα: Ήταν αυτός που εκτύπωνε το χρήμα. Δεν ήταν ένας ιδιώτης τραπεζίτης με σκοτεινά συμφέροντα κυριαρχίας από πίσω του, αλλά ένας άνθρωποςστην υπηρεσία των πολιτών.

Η πίσω όψη κάθε γραμματίου περιείχε αυτολεξεί την ακόλουθη συγκινητική δήλωση, κάποια λόγια που φαίνονται σαν να γράφτηκαν σήμερα, και όμως γράφτηκαν το 1932:

 «Προς όλους τους ενδιαφερόμενους: Ο αργός ρυθμός που κυκλοφορεί το χρήμα έχει προκαλέσει μια πρωτοφανή ύφεση του εμπορίου και βύθισε εκατομμύρια ανθρώπους σε απόλυτη εξαθλίωση. Από οικονομικής απόψεως, η καταστροφή του κόσμου άρχισε! -Είναι καιρός, με αποφασιστική

και έξυπνη δράση, να προσπαθήσουμε να συγκρατήσουμε την πτωτική βουτιά του εμπορίου και έτσι να σωθεί η ανθρωπότητα από αδελφοκτόνους πολέμους, χάος και διάλυση. Οι άνθρωποι ζουν μέσα από την ανταλλαγή υπηρεσιών τους. Η υποτονική κυκλοφορία έχει σταματήσει σεμεγάλο βαθμό αυτή την ανταλλαγή και έτσι ρίχνονται εκατομμύρια άνθρωποι που θέλουν να εργαστούν εκτός εργασίας -Πρέπει, συνεπώς, να αναβιώσουμε αυτή την ανταλλαγή υπηρεσιώνκαι έτσι οι άνεργοι να επιστρέψουν στην παραγωγική τάξη. Αυτός είναι ο στόχος του πιστοποιητικού εργασίας που εκδίδεται από την αγορά της πόλης του Wörgl: Να μειώσει τα βάσανα και το φόβο, να προσφέρει δουλειά και ψωμί».

Η επιτυχία του Wörgl

Σε περίοδο 13 μηνών, ο Δήμαρχος εκτέλεσε όλα τα έργα που είχε σχεδιάσει: Ύδρευση, δρόμοι, φωτισμός. Επίσης κατασκευάστηκαν νέα δημόσια κτίρια, ένας ταμιευτήρας νερού, μία πίστα για σκι, και μια γέφυρα. Επίσης έγιναν αναδασώσεις, γιατί αντιλαμβάνονταν οι άνθρωποι του τότε, που ζούσαν πιο κοντά στη Φύση, το μελλοντικό κέρδος από την ύπαρξη των Δασών.

Σε έξι γειτονικά χωριά επεκτάθηκε το σύστημα με επιτυχία. Ο Γάλλος πρωθυπουργός, Eduard Dalladier, έκανε μια ειδική επίσκεψη για να δει το "θαύμα του Wörgl". Τον Ιανουάριο του 1933, το νέο οικονομικό σύστημα επεκτείνεται στη γειτονική πόλη της Kirchbühl, και τον Ιούνιο του 1933, ο Δήμαρχος του Wörgl συναντήθηκε με εκπροσώπους από 170 διαφορετικές πόλεις της Αυστρίας που ενδιαφέρονταν για την γενικευμένη εφαρμογή του συστήματος και στις πόλεις τους.

Η παρακάτω έκθεση συντάχθηκε από τον Claude Bourdet, έναν αυτόπτη μάρτυρα Καθηγητή του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης:

«Επισκέφθηκα το Wörgl τον Αύγουστο του 1933, ακριβώς ένα χρόνο μετά την έναρξη του πειράματος. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι τα αποτελέσματα φτάνουν το θαύμα. Οι δρόμοι, περιβόητοι για την άθλια κατάσταση τους, συναγωνίζονται τώρα την ιταλική Autostrade (Ιταλική Εθνική Οδό). Το Συγκρότημα των Δημαρχιακών γραφείων έχει ανακαινιστεί όμορφα ως ένα γοητευτικό σαλέ με ανθισμένες γλαδιόλες. Μια νέα τσιμεντένια γέφυρα φέρει περήφανα την πλάκα: "Χτισμένο με δωρεάν χρήματα το έτος 1933". Παντού βλέπει κανείς νέους φανοστάτες στους δρόμους, καθώς και ένα δρόμο με το όνομά του Silvio Gesell. Οι εργαζόμενοι στα πολλά εργοτάξια είναι όλοι ένθερμοι υποστηρικτές του συστήματος του δωρεάν χρήματος. Στα καταστήματα τα γραμμάτια είναι αποδεκτά παντού, παράλληλα με τα επίσημα χρήματα. Οι τιμές δεν έχουν αυξηθεί. Κάποιοι υποστήριξαν ότι το σύστημα που πειραματίστηκε στο Wörgl εμποδίζει την φορολογική ισότητα, γιατί ενεργεί σαν μία μορφή εκμετάλλευσης του φορολογουμένου. Φαίνεται να υπάρχει ένα μικρό λάθος σε αυτό τον τρόπο σκέψης. Ποτέ στο παρελθόν δεν είδε κανείς τους φορολογούμενους να μη διαμαρτύρονται έντονα κατά την αφαίρεση των χρημάτων τους. Στο Wörgl κανείς δεν διαμαρτύρονταν. Αντίθετα, οι φόροι (σε μορφή γραμματίων) καταβάλλονται εκ των προτέρων στον Δήμο. Οι άνθρωποι είναι ενθουσιασμένοι με το πείραμα και διαμαρτύρονται στην Εθνική τους Τράπεζα η οποία αντιτίθεται στην έκδοση των νέων αυτών χαρτονομισμάτων (των τοπικών γραμματίων). Είναι αδύνατο να αποδώσει κανείς τη γενική βελτίωση του Wörgl μόνο στη «νέα μορφή των φόρων». Δεν μπορεί κανείς παρά να συμφωνήσει με το Δήμαρχο ότι το νέο νόμισμα εκτελεί τη λειτουργία του πολύ καλύτερα από το παλιό. Αφήνω στους ειδικούς για να διαπιστωθεί αν υπάρχει πληθωρισμός, παρά την κατά 100% κάλυψη των βασικών καταναλωτικών αγαθών. Παρεμπιπτόντως, αυξήσεις των τιμών, το πρώτο σημάδι του πληθωρισμού, δεν εμφανίζονται. Όσον αφορά την οικονομία, μπορούμε να πούμε ότι το νέο νόμισμα ευνοεί την εξοικονόμηση κατά κυριολεξία και όχι την αποθησαύριση του χρήματος. Δεδομένου ότι τα χρήματα χάνουν την αξία τους κρατώντας τα σπίτι, μπορεί κανείς να αποφύγει την υποτίμηση αυτή επενδύοντάς τα σε μία τράπεζα καταθέσεων. Το Wörgl έχει γίνει ένα είδος προσκυνήματος για τους μακρο-οικονομολόγους από διάφορες χώρες. Ο καθένας μπορεί να τους αναγνωρίσει αμέσως, από τις εκφράσεις τους, κατά τη

συζήτηση τους στους όμορφους δρόμους του Wörgl, ή ενώ κάθονται στα τραπέζια των εστιατορίων. Ο πληθυσμός του Wörgl με χαρά, περήφανος για τη φήμη τους, τους καλωσορίζει θερμά.»

Το τέλος

Η Κεντρική Τράπεζα της Αυστρίας πανικοβλήθηκε, στο ενδεχόμενο το πείραμα του Wörgl να επεκταθεί σε όλη την Αυστρία και αποφάσισε να διεκδικήσει τα μονοπωλιακά δικαιώματα της, απαγορεύοντας δωρεάν νομίσματα. Η υπόθεση έφτασε ενώπιον του Αυστριακού Ανώτατου Δικαστηρίου, το οποίο επικύρωσε το μονοπωλιακό δικαίωμα της Κεντρικής Τράπεζας για την έκδοση νομίσματος. Και έγινε ποινικό αδίκημα η έκδοση "νομίσματος έκτακτης ανάγκης". Το Wörgl γρήγορα επανήλθε στην ανεργία του 30%. Κοινωνική αναταραχή εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλη την Αυστρία, διότι οι απλοί άνθρωποι δεν καταλαβαίνανε γιατί η Κυβέρνησή τους και η Δικαιοσύνη, που υποτίθεται ότι εξυπηρετούν τα συμφέροντα των πολιτών, δεν τους αφήνει να εξασκούν τη δοκιμασμένη λύση που βρήκανε στην αντιμετώπιση της ύφεσης, αλλά τους επιβάλει τα δικά της μέτρα που αποδεδειγμένα όπως και πριν τους ξαναβύθισε στη φτώχεια και την ανέχεια. Το 1938 ο Χίτλερ προχώρησε στην προσάρτηση της Αυστρίας (χωρίς να βρει την παραμικρή πολεμική αντίσταση) με έναν από τους λόγους για αυτό, το ότι πολλοί άνθρωποι τον είδαν ως τον οικονομικό και πολιτικό σωτήρα τους. Ακολούθησε ο Πόλεμος, και το πείραμα του Wörgl έμεινε στην Ιστορία.

(Βιβλιογραφία: http://www.mindcontagion.org/worgl)